Rekord

Tego dnia podwoiliśmy swój rekord w odległości przebytej autostopem. Łapać zaczęliśmy w miejscu zgoła kiepsko rokującym.  Było samo południe a my niespiesznie schodziliśmy drogą ze szczytu Nemruta. Przez pierwszą godzinę nie jechało nic. Aż w końcu zobaczyliśmy samochód! No i znów, miły Turek nas podwiózł i to aż do Adyiamanu! W Adiyamanie przesiedliśmy się (czas oczekiwania 3 min) do samochodu z dwoma strażnikami więziennymi. Jeden z nich nazywał się Ugur, i trochę mówił po angielsku. Był zadeklarowanym komunistą (należał więc do znienawidzonej przez wszystkich w Turcji mniejszości ) ale mimo to jakoś się z nim dogadywaliśmy, nie kryjąc swoich odmiennych poglądów. Podczas długiej drogi rozmawialiśmy między innymi o muzyce. Ugur polecał nam szczególnie jedną wokalistkę, przekonując, że jest ona „very sexy”. Dostaliśmy też od nich w prezencie bardzo ciekawy breloczek. Owoc pracy więźniów Tureckim więzieniu w Elbistanie. Jest to misternie wykonana z drobnych koralików i sznurka dłoń z okiem proroka. Zaplecenie czegoś takiego zajmuje więźniowi przeciętnie 1,5-2dni. Może to później odsprzedać strażnikowi za jednego papierosa.  JEDNEGO, nie więcej. Upewnialiśmy się. Za każdym razem jak później widzieliśmy podobne breloczki, wszyscy potwierdzali ich cenę.

Po kilkugodzinnej drodze, wspólnym obiedzie i herbacie (oczywiście nie udało nam się zapłacić, Ugur powiedział, że dla niego pieniądze nie mają żadnej wartości …) wysadzili nas na stacji benzynowej w Elbistanie. Po pięciu minutach wrócili, powiedzieli, że to zła okolica i żyją tu źli ludzie (czyli prawdopodobnie gdzieś w okolicy mieszkał jakiś Kurd…). Podwieźli nas 400m. dalej. Tu okolica już była zupełnie inna i całkowicie bezpieczna.

 

Nie muszę pisać jak łatwo było złapać kolejnego stopa. Tu, dwójka panów o stopniu komunikatywności 1 (patrz: Trzy stopnie komunıkacji z Turkiem nie znajacym angielskiego, czyli autostop w Turcji.) podwiozła nas tuż pod Kayseri. Do miejscowości Erciyes, gdzie rozbiliśmy namiot. Dzisiejszego popołudnia przejechaliśmy stopem 600km!

IP- Nemrut Dagi National Park

Dojazd

Dolmus z miasta Kahta do wioski Karadut, 4LT/os. Kilometr od ostatniego w wiosce pensjonatu znajduje się budka do pobierania opłat za wstęp do Parku Narodowego. Od niej jest jeszcze 8 kilometrów na szczyt. Długo i pod górkę. Polecamy stopa.

Bilet

8LT/os, nam udało się wydębić studencki 4LT/os.

Nocleg

Tuż pod szczytem jest parking i kawiarnio-restauracja, gdzie można także wynająć pokój do spania. Można rozbić się za free, wypada zapytać o miejsce. Toaleta płatna 1LT. W sklepiku wszystko strasznie drogie.

Boski Nemrut

Słodko...

Nemrut Dagi (nie mylić z wulkanem Nemrut Dagi) to jedna z najsłynniejszych (niestety) atrakcji turystycznych Turcji. Na szczycie tej góry znajdują się słynne, tajemnicze posągi. W telegraficznym skrócie:

Dawno, dawno temu, był sobie wielki król. Król stwierdził, że skoro jest taki wielki, to zetnie sobie wierzchołek góry, ze skał wyrzeźbi ogromne posągi bogów oraz swoją podobiznę i zasypie to wszystko żwirem tworząc szczyt wyższy niż był poprzednio. Współcześni historycy i charakterolodzy ryzykują tezę, że był megalomanem…

Wielkie głowy!

By dostać się na Nemrut, dojechaliśmy z Urfy do Adiyamanu. Tam, jak to czasem się zdarza, panowie piekarze nie zrozumieli o co nam chodzi, o co chodzi w tym „otostopie” i zawieźli nas na przystanek Dolmusza jadącego do Kahty. Chcieliśmy im wytłumaczyć, że bardzo im dziękujemy, ale wolimy przejść się piechotą kawałek i nie płacić za transport. Doszło do tego, że mimo naszych licznych i stanowczych protestów, to oni kupili nam bilet i wsadzili do busa… Głupio się z tym czuliśmy, bo ostatnie czego chcieliśmy, to żeby jakiś biedny Turek kupował nam bilety, nawet jeśli w sumie kosztowały tylko 20zł…

W Kahcie chwilę po wyjściu z autobusu zorientowaliśmy się, że czegoś nam brakuje… Zostawiliśmy w dolmusu naszą jedyną mapę Turcji! Po sprincie na dworzec i dogadaniu się z panem sprzedającym bilety (Wyobraźcie sobie, jak trudno powiedzieć „zostawiłem mapę w autobusie jadącym z Adimanu” używając tylko body language!) przyjechał do nas właściciel firmy przewozowej, zawiózł do miejsca gdzie stał autobus i wręczył naszą mapę. Miło, z jego strony, prawda? To kolejny dowód na to, że Turcy uprzejmością i chęcią pomocy przewyższają europejskie nacje…

Wschód słońca

Z wejściem na górę Nemrut było tak, jak z wejściem na wulkan. W momencie, w którym odechciało nam się wspinać pod górę, przejeżdżał samochód, który OCZYWIŚCIE z chęcią nas podwiózł. Na górze, pracownicy raczej drogiego hotelu powiedzieli, że możemy za darmo rozbić się namiotem obok.

"widok z okna"

Rozbiliśmy się w samą porę, bo jeszcze załapaliśmy się na ostatnie promienie zachodzącego słońca przy słynnych posągach. Było tam oczywiście sporo innych osób, ale nikt chyba nie zostawał na noc. Rano wstaliśmy wcześnie, by zobaczyć wschód słońca. Czekało na niego około stu osób. W momencie, gdy tarcza słońca wyłoniła się zza horyzontu, ze wszystkich japońskich piersi rozległo się gromkie ŁOOOOOOOOO!!!!! Tak dla nich typowe… Widok jest rzeczywiście piękny. Ale powiedziałbym, że nie był to najpiękniejszy widok naszej Podróży. Z innych wzgórz i gór we wschodnich rejonach Turcji na pewno jest tak samo ładny. Wydaje mi się, że góra Nemrut jest popularna przede wszystkim dla tego, że da się dojechać samochodem na sam szczyt. A ponadto łatwo można sobie wykupić wycieczkę na wschód lub zachód słońca*… I kupić w hotelu miniaturkę posągów…  łatwo… kupić… drogo… łatwo!!!

*W Lonely Planet piszą, że kosztuje ona kilkadziesiąt euro na osobę! To jakiś absurd! Naszymi studenckimi siłami udało się koszt obniżyć do 0 euro…